KARUNAPURA SUTTA PIṬAKA
KARUNAPURA Biblioteca de suttas

Colección de Suttas

Selecciona un sutta o una sección

La ficha activa reflejará aquí el sutta, sección o mapa seleccionado.

Diagnóstico
Esperando inicialización…
Preparando biblioteca…
Cargando árbol…
Mapa
Discursos Conectados
2. El capítulo sobre el combustible

Discurso con Timbaruka

Saṁyutta Nikāya
2. Āhāravagga
Timbarukasutta
Discursos Conectados
2. El capítulo sobre el combustible
Discurso con Timbaruka
Saṁyutta Nikāya
2. Āhāravagga
Timbarukasutta

Un errante llamado Timbaruka pregunta al Buddha si el placer y el dolor son creados por uno mismo, por otro, por ambos o por azar. Al explicar por qué rechaza todas estas opciones, el Buddha afirma que el placer y el dolor surgen debido a condiciones.

Ruta suttaSN 12.18
← Suttas
Versiones de traducción
Vista:
Datos de publicación
Versión
ES · Anton P. Baron
Título de la publicación
Discursos Conectados
Traductor
Anton P. Baron
Título raíz
Saṁyuttanikāya
Idioma de traducción
Español
Idioma raíz
Pali
Sobre la traducción
Traducción y edición de Anton P. Baron, publicada por Bosque Theravada.
Edición
2008 · Bosque Theravada · website
Fuente
Bosque Theravada
Licencia
Términos de uso de Bosque Theravada Distribución gratuita con condiciones — Se permite copiar, reformatear, reimprimir, volver a publicar y redistribuir gratuitamente, indicando la fuente, identificando los derivados e incluyendo íntegramente estos términos. Por lo demás, todos los derechos reservados.

En Savatthi. En esa ocasión, el ascetasamaṇaAsceta o contemplativo. Proviene de una raíz śram que significa desgastar o subyugar.Ver en el glosario errante Timbaruka se acercó el Bienaventurado e intercambió con él cordiales saludos. Cuando esas amables y corteses palabras de bienvenida hubieronn concluido, se sentó a un lado y le dijo:

“¿Cómo es esto, maestroācariyaMaestro; mentor. Ver kalyāṇamitta. Este término no es un título, ni se usa específicamente para monásticos, sino que se refiere a cualquier persona en un rol de enseñanza.Ver en el glosario Gotama: son el placer y la pena creados por uno mismo?”.

“No es así, Timbaruka”, respondió el Bienaventurado.

“Entonces, maestro Gotama, ¿son el placer y la pena creados por otro?”.

“No es así, Timbaruka”, respondió el Bienaventurado.

“¿Cómo es esto entonces, maestro Gotama: son el placer y la pena creados por ambos, tanto por uno mismo como por el otro?”.

“No es así, Timbaruka”, respondió el Bienaventurado.

“Entonces, maestro Gotama, ¿es que son el placer y la pena aparecen fortuitamente, no siendo creados ni por uno mismo ni por el otro?”.

“No es así, Timbaruka”, respondió el Bienaventurado.

“Entonces, ¿cómo es esto, maestro Gotama: es que no existe el placer ni la pena?”.

“Que el placer y la pena no existan, tampoco es cierto, Timbaruka, el placer y la pena existen”.

“Entonces, ¿es que el maestro Gotama no conoce ni ve el placer y la pena?”.

“No es cierto que yo no conozca ni vea el placer y la pena, Timbaruka, yo conozco y veo el placer y la pena”.

“Ahora bien, siendo preguntado: ‘¿Son el placer y la pena creados por uno mismo… es que el placer y la pena aparecen fortuitamente, no siendo creados ni por uno mismo ni por el otro?’, en cada caso dice Usted: ‘No es así, Timbaruka’. Y siendo preguntado: ‘¿Cómo es esto, maestro Gotama: es que no existen el placer ni la pena?’, responde: ‘Que el placer y la pena no existan, tampoco es cierto, Timbaruka, el placer y la pena existen’. Finalmente, preguntado: ‘¿Es que el maestro Gotama no conoce ni ve el placer y la pena?’, dice: ‘No es cierto que yo no conozca ni vea el placer y la pena, Timbaruka, yo conozco y veo el placer y la pena’. Venerable señorbhanteEn los textos pali, se usa como vocativo para dirigirse al Buddha o a un monje budista. En el uso moderno a menudo se emplea también como título.Ver en el glosario, que el Bienaventurado me explique el placer y la pena. Que el Bienaventurado me enseñe acerca del placer y la pena.

“Timbaruka, [cuando uno piensa:] ‘El que actúa es el mismo que él que experimenta [los resultadosvipākaLa consecuencia y resultado de una elección pasada (kamma).Ver en el glosario]’, entonces uno asegura haber existido desde principio: ‘El placer y la pena son creados por uno mismo’. Cuando uno asegura algo así, esto equivale al eternalismo. Por otro lado, Timbaruka, [cuando uno piensa:] ‘El que actúa es uno, y él que experimenta [los resultados] es otro’, entonces uno asegura haber estado afligido mediante la sensaciónvedanāTonalidad de la experiencia nacida del contacto (phassa). Hay tres tipos: agradable, desagradable o ni agradable ni desagradable. Como uno de los cinco khandhas, vedanā designa el modo en que una experiencia se siente en términos de placer, dolor o neutralidad, sin ser todavía emoción elaborada. Ver khandha y phassa.Ver en el glosario, según la cual: ‘el placer y la pena son creados por otro’. Cuando uno asegura algo así, esto equivale al aniquilacionismo. Pero el Tathagata, sin haberse inclinado hacia ninguno de estos dos extremos, enseña el DhammaDhamma1. Fenómeno; cualquier cosa que ocurre y es cognoscible. 2. Fenómeno mental, «pensamiento». 3. Principio, especialmente los principios de causalidad. 4. Doctrina, enseñanza. También, principios de comportamiento que los seres humanos deben seguir para armonizar con el orden natural correcto de las cosas; cualidades mentales que deben desarrollar para realizar la cualidad inherente de la mente en sí misma. Por extensión, «Dhamma» (usualmente en mayúscula) se usa también para denotar cualquier doctrina que enseña tales cosas. Así, el Dhamma del Buddha denota tanto sus enseñanzas como las realidades descritas por esa enseñanza. (Sánscrito: dharma)Ver en el glosario del medio:

“Con la ignoranciaavijjāEs la falta de visión clara, el "no saber" o la ceguera espiritual. Se refiere específicamente a la incapacidad de comprender las Cuatro Nobles Verdades y la verdadera naturaleza de la realidad (impermanencia y el no-yo). Es el primer eslabón en el ciclo del origen dependiente. Ver también moha.Ver en el glosario como condición, surgen las formacionessaṅkhāraCondición, fenómeno condicionado, elección, intención, causa: las fuerzas y factores que configuran las cosas (físicas o mentales), el proceso de configuración, y las cosas configuradas resultantes. Saṅkhāra puede referirse a cualquier cosa formada o creada por condiciones, o, más específicamente (como uno de los cinco khandhas), a las formaciones de pensamiento dentro de la mente.Ver en el glosario mentales; con las formaciones mentales como condición, surge la conciencia; con la conciencia como condición, surge el nombrenāmaOriginalmente se refería a la función psicológica central de conceptualizar y nombrar cosas. Gradualmente evolucionó para abarcar todos los fenómenos mentales. En los suttas a veces se define como vedanā (sensación), saññā (percepción), cetanā (intención, volición), phassa (contacto sensorial), y manasikāra (atención, advertencia). Comparar con rūpa. En el Abhidhamma, nāma pasó a referirse a los componentes mentales de los cinco khandhas.Ver en el glosario-y-forma; con el nombre-y-formas como condición, surge la séxtuple base de los sentidos; con la séxtuple base de los sentidos, surge el contactophassaContacto. El encuentro de un órgano sensorial interno, un objeto externo y la consciencia correspondiente. Es uno de los eslabones del origen dependiente (paṭicca-samuppāda).Ver en el glosario; con el contacto como condición, surge la sensación; con la sensación como condición, surge la avideztaṇhāAvidez, sed o ansia que impulsa el aferramiento y el devenir. En los suttas se distingue en tres formas: avidez por la sensualidad, avidez por el devenir y avidez por el no devenir o la aniquilación. Ver upādāna y bhava.Ver en el glosario; con la avidez como condición, surge el apego; con el apego como condición, surge la existenciabhavaExistencia, vida o renacimiento. Estados de existencia que se desarrollan primero en la mente y luego pueden experimentarse como mundos internos y/o como mundos a nivel externo. Hay tres niveles de existencia: en el nivel sensual, el nivel de la forma, y el nivel de lo sin forma.Ver en el glosario; con la existencia como condición, surge el nacimiento; con el nacimiento como condición, surge la vejez y la muerte, la pena, el lamento, el dolor, el pesar y la desesperanza. Tal es el origen de todo ese montónkhandhaComponentes físicos y mentales de la personalidad y de la experiencia sensorial en general. En los textos tempranos, casi siempre se refieren como los «agregados del aferramiento» (ver upādāna). La implicación es que los agregados son producidos por el aferramiento (debido a apegos en vidas pasadas); son lo que estimula el aferramiento; y son el mecanismo que permite que el aferramiento funcione. En particular, son fenómenos que frecuentemente se confunden con un «yo». Ver: nāma (fenómeno mental), rūpa (fenómeno físico), vedanā (sensación), saññā (percepción), saṅkhāra (voliciones), y viññāṇa (consciencia).Ver en el glosario de insatisfaccióndukkhaEn sentido doctrinal, dukkha designa la condición insatisfactoria de la experiencia condicionada: lo que surge, cambia y no puede sostenerse como fuente estable de satisfacción. En la Primera Noble Verdad incluye nacimiento, envejecimiento, enfermedad, muerte, separación de lo querido, encuentro con lo no querido, no obtener lo que se desea y, en síntesis, los cinco agregados sujetos al aferramiento.Ver en el glosario.

“Pero con la total desaparición y cese de la ignorancia, llega el cese de las formaciones mentales; con el cese de las formaciones mentales, llega el cese de la conciencia; con el cese de la conciencia, llega el cese del nombre-y-forma; con el cese del nombre-y-forma, llega el cese de la séxtuple base de los sentidos; con el cese de la séxtuple base de los sentidos, llega el cese del contacto; con el cese del contacto, llega el cese de la sensación; con el cese de la sensación, llega el cese de la avidez; con el cese de la avidez, llega el cese del apego; con el cese del apego, llega el cese de la existencia; con el cese de la existencia, llega el cese del nacimiento; con el cese del nacimiento, llega el cese de la vejez y la muerte, la pena, el lamento, el dolor, el pesar y la desesperanza. Tal es el cese de todo ese montón de la insatisfacción.”

Cuando esto fue dicho, el asceta errante Timbaruka dijo al Bienaventurado: “¡Magnifico, venerable señor! ¡Magnifico, venerable señor! El Dhamma ha sido clarificado en diferentes formas por el Bienaventurado. Fue como si se levantara lo que estaba caído, o como si se revelara lo que estaba escondido, o como si se mostrara el camino a alguien que estaba perdido, o como si se sostuviera una lámpara en medio de la oscuridad para que aquellos que tienen ojos pudieran ver las formas. Yo voy por refugio al Bienaventurado, al Dhamma y al Sangha de los monjes. Que el maestro Gotama se acuerde de mí como de un seguidor laico que ha ido por refugio de por vida.

Sāvatthiyaṁ viharati.

Sāvatthiyaṁ viharati.

Sāvatthiyaṁ viharati.

Atha kho timbaruko paribbājako yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavatā saddhiṁ sammodi. Sammodanīyaṁ kathaṁ sāraṇīyaṁ vītisāretvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho timbaruko paribbājako bhagavantaṁ etadavoca:

Atha kho timbaruko paribbājako yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavatā saddhiṁ sammodi.
Sammodanīyaṁ kathaṁ sāraṇīyaṁ vītisāretvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho timbaruko paribbājako bhagavantaṁ etadavoca:

Atha kho timbaruko paribbājako yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavatā saddhiṁ sammodi. Sammodanīyaṁ kathaṁ sāraṇīyaṁ vītisāretvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho timbaruko paribbājako bhagavantaṁ etadavoca:

“Kiṁ nu kho, bho gotama, sayaṅkataṁ sukhadukkhanti?

“Kiṁ nu kho, bho gotama, sayaṅkataṁ sukhadukkhanti?

“Kiṁ nu kho, bho gotama, sayaṅkataṁ sukhadukkhanti?

Mā hevaṁ, timbarukāti bhagavā avoca.

Mā hevaṁ, timbarukāti bhagavā avoca.

Mā hevaṁ, timbarukāti bhagavā avoca.

Kiṁ pana, bho gotama, paraṅkataṁ sukhadukkhanti?

Kiṁ pana, bho gotama, paraṅkataṁ sukhadukkhanti?

Kiṁ pana, bho gotama, paraṅkataṁ sukhadukkhanti?

Mā hevaṁ, timbarukāti bhagavā avoca.

Mā hevaṁ, timbarukāti bhagavā avoca.

Mā hevaṁ, timbarukāti bhagavā avoca.

Kiṁ nu kho, bho gotama, sayaṅkatañca paraṅkatañca sukhadukkhanti?

Kiṁ nu kho, bho gotama, sayaṅkatañca paraṅkatañca sukhadukkhanti?

Kiṁ nu kho, bho gotama, sayaṅkatañca paraṅkatañca sukhadukkhanti?

Mā hevaṁ, timbarukāti bhagavā avoca.

Mā hevaṁ, timbarukāti bhagavā avoca.

Mā hevaṁ, timbarukāti bhagavā avoca.

Kiṁ pana, bho gotama, asayaṅkāraṁ aparaṅkāraṁ adhiccasamuppannaṁ sukhadukkhanti?

Kiṁ pana, bho gotama, asayaṅkāraṁ aparaṅkāraṁ adhiccasamuppannaṁ sukhadukkhanti?

Kiṁ pana, bho gotama, asayaṅkāraṁ aparaṅkāraṁ adhiccasamuppannaṁ sukhadukkhanti?

Mā hevaṁ, timbarukāti bhagavā avoca.

Mā hevaṁ, timbarukāti bhagavā avoca.

Mā hevaṁ, timbarukāti bhagavā avoca.

Kiṁ nu kho, bho gotama, natthi sukhadukkhanti?

Kiṁ nu kho, bho gotama, natthi sukhadukkhanti?

Kiṁ nu kho, bho gotama, natthi sukhadukkhanti?

Na kho, timbaruka, natthi sukhadukkhaṁ; atthi kho, timbaruka, sukhadukkhanti.

Na kho, timbaruka, natthi sukhadukkhaṁ;
atthi kho, timbaruka, sukhadukkhanti.

Na kho, timbaruka, natthi sukhadukkhaṁ; atthi kho, timbaruka, sukhadukkhanti.

Tena hi bhavaṁ gotamo sukhadukkhaṁ na jānāti, na passatīti?

Tena hi bhavaṁ gotamo sukhadukkhaṁ na jānāti, na passatīti?

Tena hi bhavaṁ gotamo sukhadukkhaṁ na jānāti, na passatīti?

Na khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhaṁ na jānāmi, na passāmi. Jānāmi khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhaṁ; passāmi khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhan”ti.

Na khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhaṁ na jānāmi, na passāmi.
Jānāmi khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhaṁ;
passāmi khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhan”ti.

Na khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhaṁ na jānāmi, na passāmi. Jānāmi khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhaṁ; passāmi khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhan”ti.

“‘Kiṁ nu kho, bho gotama, sayaṅkataṁ sukhadukkhan’ti iti puṭṭho samāno ‘mā hevaṁ, timbarukā’ti vadesi. ‘Kiṁ pana, bho gotama, paraṅkataṁ sukhadukkhan’ti iti puṭṭho samāno ‘mā hevaṁ, timbarukā’ti vadesi. ‘Kiṁ nu kho, bho gotama, sayaṅkatañca paraṅkatañca sukhadukkhan’ti iti puṭṭho samāno ‘mā hevaṁ, timbarukā’ti vadesi. ‘Kiṁ pana, bho gotama, asayaṅkāraṁ aparaṅkāraṁ adhiccasamuppannaṁ sukhadukkhan’ti iti puṭṭho samāno ‘mā hevaṁ, timbarukā’ti vadesi. ‘Kiṁ nu kho, bho gotama, natthi sukhadukkhan’ti iti puṭṭho samāno ‘na kho, timbaruka, natthi sukhadukkhaṁ; atthi kho, timbaruka, sukhadukkhan’ti vadesi. ‘Tena hi bhavaṁ gotamo sukhadukkhaṁ na jānāti, na passatī’ti iti puṭṭho samāno ‘na khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhaṁ na jānāmi, na passāmi. Jānāmi khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhaṁ; passāmi khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhan’ti vadesi. Ācikkhatu ca me bhavaṁ gotamo sukhadukkhaṁ. Desetu ca me bhavaṁ gotamo sukhadukkhan”ti.

“‘Kiṁ nu kho, bho gotama, sayaṅkataṁ sukhadukkhan’ti iti puṭṭho samāno ‘mā hevaṁ, timbarukā’ti vadesi.
‘Kiṁ pana, bho gotama, paraṅkataṁ sukhadukkhan’ti iti puṭṭho samāno ‘mā hevaṁ, timbarukā’ti vadesi.
‘Kiṁ nu kho, bho gotama, sayaṅkatañca paraṅkatañca sukhadukkhan’ti iti puṭṭho samāno ‘mā hevaṁ, timbarukā’ti vadesi.
‘Kiṁ pana, bho gotama, asayaṅkāraṁ aparaṅkāraṁ adhiccasamuppannaṁ sukhadukkhan’ti iti puṭṭho samāno ‘mā hevaṁ, timbarukā’ti vadesi.
‘Kiṁ nu kho, bho gotama, natthi sukhadukkhan’ti iti puṭṭho samāno ‘na kho, timbaruka, natthi sukhadukkhaṁ;
atthi kho, timbaruka, sukhadukkhan’ti vadesi.
‘Tena hi bhavaṁ gotamo sukhadukkhaṁ na jānāti, na passatī’ti iti puṭṭho samāno ‘na khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhaṁ na jānāmi, na passāmi.
Jānāmi khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhaṁ;
passāmi khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhan’ti vadesi.
Ācikkhatu ca me bhavaṁ gotamo sukhadukkhaṁ.
Desetu ca me bhavaṁ gotamo sukhadukkhan”ti.

“‘Kiṁ nu kho, bho gotama, sayaṅkataṁ sukhadukkhan’ti iti puṭṭho samāno ‘mā hevaṁ, timbarukā’ti vadesi. ‘Kiṁ pana, bho gotama, paraṅkataṁ sukhadukkhan’ti iti puṭṭho samāno ‘mā hevaṁ, timbarukā’ti vadesi. ‘Kiṁ nu kho, bho gotama, sayaṅkatañca paraṅkatañca sukhadukkhan’ti iti puṭṭho samāno ‘mā hevaṁ, timbarukā’ti vadesi. ‘Kiṁ pana, bho gotama, asayaṅkāraṁ aparaṅkāraṁ adhiccasamuppannaṁ sukhadukkhan’ti iti puṭṭho samāno ‘mā hevaṁ, timbarukā’ti vadesi. ‘Kiṁ nu kho, bho gotama, natthi sukhadukkhan’ti iti puṭṭho samāno ‘na kho, timbaruka, natthi sukhadukkhaṁ; atthi kho, timbaruka, sukhadukkhan’ti vadesi. ‘Tena hi bhavaṁ gotamo sukhadukkhaṁ na jānāti, na passatī’ti iti puṭṭho samāno ‘na khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhaṁ na jānāmi, na passāmi. Jānāmi khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhaṁ; passāmi khvāhaṁ, timbaruka, sukhadukkhan’ti vadesi. Ācikkhatu ca me bhavaṁ gotamo sukhadukkhaṁ. Desetu ca me bhavaṁ gotamo sukhadukkhan”ti.

“‘Sā vedanāvedanāTonalidad de la experiencia nacida del contacto (phassa). Hay tres tipos: agradable, desagradable o ni agradable ni desagradable. Como uno de los cinco khandhas, vedanā designa el modo en que una experiencia se siente en términos de placer, dolor o neutralidad, sin ser todavía emoción elaborada. Ver khandha y phassa.Ver en el glosario, so vedayatī’ti kho, timbaruka, ādito sato ‘sayaṅkataṁ sukhadukkhan’ti evampāhaṁ na vadāmi. ‘Aññā vedanā, añño vedayatī’ti kho, timbaruka, vedanābhitunnassa sato ‘paraṅkataṁ sukhadukkhan’ti evampāhaṁ na vadāmi. Ete te, timbaruka, ubho ante anupagamma majjhena tathāgato dhammaṁ deseti: ‘avijjāpaccayā saṅkhārā;

“‘Sā vedanāvedanāTonalidad de la experiencia nacida del contacto (phassa). Hay tres tipos: agradable, desagradable o ni agradable ni desagradable. Como uno de los cinco khandhas, vedanā designa el modo en que una experiencia se siente en términos de placer, dolor o neutralidad, sin ser todavía emoción elaborada. Ver khandha y phassa.Ver en el glosario, so vedayatī’ti kho, timbaruka, ādito sato ‘sayaṅkataṁ sukhadukkhan’ti evampāhaṁ na vadāmi.
‘Aññā vedanā, añño vedayatī’ti kho, timbaruka, vedanābhitunnassa sato ‘paraṅkataṁ sukhadukkhan’ti evampāhaṁ na vadāmi.
Ete te, timbaruka, ubho ante anupagamma majjhena tathāgato dhammaṁ deseti:
‘avijjāpaccayā saṅkhārā;

“‘Sā vedanāvedanāTonalidad de la experiencia nacida del contacto (phassa). Hay tres tipos: agradable, desagradable o ni agradable ni desagradable. Como uno de los cinco khandhas, vedanā designa el modo en que una experiencia se siente en términos de placer, dolor o neutralidad, sin ser todavía emoción elaborada. Ver khandha y phassa.Ver en el glosario, so vedayatī’ti kho, timbaruka, ādito sato ‘sayaṅkataṁ sukhadukkhan’ti evampāhaṁ na vadāmi. ‘Aññā vedanā, añño vedayatī’ti kho, timbaruka, vedanābhitunnassa sato ‘paraṅkataṁ sukhadukkhan’ti evampāhaṁ na vadāmi. Ete te, timbaruka, ubho ante anupagamma majjhena tathāgato dhammaṁ deseti: ‘avijjāpaccayā saṅkhārā;

saṅkhārapaccayā viññāṇaṁ …pe… evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa samudayo hoti. Avijjāya tveva asesavirāganirodhā saṅkhāranirodho; saṅkhāranirodhā viññāṇanirodho …pe… evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa nirodho hotī’”ti.

saṅkhārapaccayā viññāṇaṁ …pe…
evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa samudayo hoti.
Avijjāya tveva asesavirāganirodhā saṅkhāranirodho;
saṅkhāranirodhā viññāṇanirodho …pe…
evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa nirodho hotī’”ti.

saṅkhārapaccayā viññāṇaṁ …pe… evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa samudayo hoti. Avijjāya tveva asesavirāganirodhā saṅkhāranirodho; saṅkhāranirodhā viññāṇanirodho …pe… evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa nirodho hotī’”ti.

Evaṁ vutte, timbaruko paribbājako bhagavantaṁ etadavoca: “abhikkantaṁ, bho gotama …pe… esāhaṁ bhavantaṁ gotamaṁ saraṇaṁ gacchāmi dhammañca bhikkhusaṅghañca. Upāsakaṁ maṁ bhavaṁ gotamo dhāretu ajjatagge pāṇupetaṁ saraṇaṁ gatan”ti.

Evaṁ vutte, timbaruko paribbājako bhagavantaṁ etadavoca:
“abhikkantaṁ, bho gotama …pe…
esāhaṁ bhavantaṁ gotamaṁ saraṇaṁ gacchāmi dhammañca bhikkhusaṅghañca.
Upāsakaṁ maṁ bhavaṁ gotamo dhāretu ajjatagge pāṇupetaṁ saraṇaṁ gatan”ti.

Evaṁ vutte, timbaruko paribbājako bhagavantaṁ etadavoca: “abhikkantaṁ, bho gotama …pe… esāhaṁ bhavantaṁ gotamaṁ saraṇaṁ gacchāmi dhammañca bhikkhusaṅghañca. Upāsakaṁ maṁ bhavaṁ gotamo dhāretu ajjatagge pāṇupetaṁ saraṇaṁ gatan”ti.

Aṭṭhamaṁ.

Aṭṭhamaṁ.

Aṭṭhamaṁ.

PreviousWith Kassapa, the Naked AsceticSN 12.17·AcelakassapasuttaA naked ascetic named Kassapa approaches the Buddha while he is on alms round and asks whether suffering is created by oneself, by another, by both, o…NextThe Astute and the FoolishSN 12.19·BālapaṇḍitasuttaBoth the wise and the foolish have been reborn in this life due to their deeds conditioned by ignorance in past lives. But a fool continues to make th…

Original Pali text: Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500.

Pali data, segmentation, variants, and metadata: imported from SuttaCentral.

Spanish translation: Anton P. Baron.

Gestionar consentimiento

🍪 En KarunaPura usamos cookies para ofrecerte una experiencia más consciente y respetuosa.

Funcionales Siempre activo
Estas cookies son esenciales para el funcionamiento básico de la web y no se pueden desactivar.
Permiten recordar tus ajustes y preferencias para que tu experiencia sea más fluida.
El almacenamiento o acceso técnico es necesario para la finalidad legítima de almacenar preferencias no solicitadas por el abonado o usuario.
Estadísticas
El almacenamiento o acceso técnico que es utilizado exclusivamente con fines estadísticos. Nos ayudan a entender cómo se usa el sitio de forma anónima, para seguir mejorando.
Marketing
Se utilizan para ofrecer contenido personalizado y relevante según tu comportamiento de navegación.
  • Administrar opciones
  • Gestionar los servicios
  • Gestionar {vendor_count} proveedores
  • Leer más sobre estos propósitos
Ver preferencias
  • {title}
  • {title}
  • {title}